Maria Renosik

Jestem psycholożką, absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego. W swojej pracy towarzyszę zarówno dzieciom i młodzieży, jak i osobom dorosłym w radzeniu sobie z trudnościami emocjonalnymi, rozwojowymi oraz wyzwaniami codziennego funkcjonowania.

Doświadczenie zdobywałam, pracując z dziećmi i nastolatkami w wieku od 2. do 19. roku życia, wspierając ich w obszarach takich jak trudności adaptacyjne, lęk, fobie szkolne czy relacje rówieśnicze. Ważną częścią mojej pracy jest również współpraca z rodzicami – pomagam lepiej rozumieć potrzeby dziecka i budować wspierające, bezpieczne relacje.

Bliska jest mi praca z osobami neuroatypowymi (ADHD oraz spektrum autyzmu) – zarówno dziećmi i młodzieżą, jak i dorosłymi, którzy często dopiero na późniejszym etapie życia zaczynają rozumieć swoje trudności i szukać sposobów na bardziej świadome, dopasowane do siebie funkcjonowanie. Wspieram także osoby doświadczające kryzysów, napięcia emocjonalnego, trudności w relacjach czy momentów życiowej zmiany. Pracuję również z osobami nieheteronormatywnymi, oferując przestrzeń opartą na akceptacji i zrozumieniu.

Ukończyłam liczne szkolenia z zakresu pracy z ADHD, technik relaksacyjnych oraz wspierania osób ze szczególnymi potrzebami rozwojowymi, w tym w spektrum autyzmu i z niepełnosprawnością intelektualną.

W pracy koncentruję się na wzmacnianiu zasobów i budowaniu poczucia sprawczości. Wspólnie z osobą zgłaszającą się po pomoc przyglądamy się trudnościom, ale też temu, co już działa – co można wzmocnić, uporządkować, zrozumieć na nowo. Pomagam rozwijać umiejętność regulacji emocji, poprawiać koncentrację, organizować codzienność i budować bardziej satysfakcjonujące relacje – zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.

Pracuję w sposób dopasowany do wieku, etapu życia i indywidualnej sytuacji – niezależnie od tego, czy jest to kontekst rodzinny, szkolny, czy zawodowy. W pracy z dorosłymi ważne jest dla mnie uwzględnienie ich doświadczeń, tempa i gotowości do zmiany – tak, aby proces był nie tylko wspierający, ale też realnie przekładał się na codzienne funkcjonowanie.

W relacji terapeutycznej najważniejsze jest dla mnie poczucie bezpieczeństwa. Dbam o atmosferę opartą na szacunku, akceptacji i uważnym słuchaniu. Wierzę, że zmiana nie polega na „naprawianiu”, ale na lepszym rozumieniu siebie i stopniowym budowaniu sposobów radzenia sobie, które są naprawdę własne i możliwe do zastosowania w życiu.